یکی از مواردی که در متن سند چشم‌انداز ایران 1404 مورد تأکید قرار گرفته؛ قطع اتکاى هزینه‏هاى جارى به درآمدهای نفت و تأمین آن از محل درآمدهاى مالیاتى و اختصاص عواید نفت براى توسعه سرمایه‏گذارى بر اساس کارآیى و بازدهى است. از این رو این مقاله به بررسی تأثیر درآمدهای نفتی بر مخارج دولت در ایران طی دوره‌ی 1390-1353 با استفاده از الگوی خودبازگشتی با وقفه‌های توزیعی می‌پردازد. نتایج نشان داد که اثر درآمدهای نفتی هم در کوتاه‌مدت و هم در بلندمدت تأثیر مثبت و معنی‌داری بر مخارج دولت (کل، مصرفی و عمرانی) دارد. لذا می‌توان بر اساس این مقاله به دولت‌مردان و سیاست‌گذاران هشدار داد که چنانچه اقتصاد ایران با این روند ادامه پیدا کند نه تنها اتکای دولت به درآمدهای نفتی قطع نمی‌شود بلکه روند وابستگی به این درآمدها به دلیل سهل‌الوصول بودن نیز افزایش می‌یابد. از این رو دولت باید از هم کنون به دنبال راه‌حل‌های مناسب برای افزایش سهم درآمدهای مالیاتی در درآمدهای دولت بوده و در جهت کاهش اندازه دولت اقدام جدی را به عمل آورد.